Ponad 190 stron psychoedukacji, ćwiczeń, praktyk somatycznych, pytań do refleksji i przestrzeni na własne obserwacje w formie e-booka.
Ciało, rozmawiajmy to praktyczny workbook do samodzielnej pracy z ciałem, emocjami i układem nerwowym. Pomoże Ci lepiej zauważać sygnały napięcia, przeciążenia, lęku, zamrożenia i ulgi – oraz budować spokojniejszy, bardziej wspierający kontakt ze sobą.
Kiedy zaczynałam pisać ten workbook, chciałam stworzyć coś więcej niż zbiór ćwiczeń.
Chciałam stworzyć mapę – dla tych, którzy chcą poznać swoje ciało i zacząć żyć nim i z nim oraz dla tych, którzy czują, że ciało jest dla nich obce, niebezpieczne lub nie do zniesienia. Dla tych, którzy wiedzą, że umysł nie wystarczy, ale nie wiedzą, jak dotknąć tego, co jest poniżej słów.
Nie każda reakcja ciała oznacza, że „coś jest z Tobą nie tak". Czasem Twoje ciało reaguje tak, jak nauczyło się reagować, żeby Cię chronić.
Może przyspiesza oddech, gdy czujesz presję. Może napina barki, kiedy próbujesz wszystko utrzymać pod kontrolą. Może odcina Cię od emocji, gdy jest ich za dużo. Może nie pozwala odpocząć, bo przez lata bezpieczeństwo oznaczało czujność.
Ciało, rozmawiajmy to workbook z praktycznymi narzędziami do pracy z ciałem, emocjami i układem nerwowym – stworzony po to, aby wspierać Cię w znajdowaniu odpowiedzi. Nie po to, żeby zawsze być oazą spokoju (to nie jest możliwe). Tylko po to, żeby lepiej rozumieć, co się z Tobą dzieje – i mieć więcej sposobów, by sobie towarzyszyć.
Ten workbook to nie jest poradnik, który przeczytasz od deski do deski, podkreślisz kilka zdań i odłożysz na półkę.
To nie jest też książka samorozwojowa, która ma powiedzieć Ci, jak być osobą bardziej spokojną i uregulowaną albo lepiej radzić sobie ze wszystkim.
Ciało, rozmawiajmy to zbiór psychoedukacyjnych praktyk, pytań, ćwiczeń i przestrzeni do własnych obserwacji – każdy materiał do pracy poprzedzony jest krótkim wstępem merytorycznym.
To workbook, z którym się pracuje.
Nie prowadzi Cię do jednej „właściwej” odpowiedzi. Nie mówi: „tak masz się czuć”. Nie obiecuje szybkiej zmiany ani nie zastępuje terapii.
Jest raczej jak przestrzeń do rozmowy z własnym ciałem – przez oddech, ruch, zmysły, pytania, refleksję i zauważanie tego, co zwykle dzieje się w tle.
To zbiór narzędzi, do których możesz wracać w swoim tempie.
Możesz w nim pisać, zaznaczać, wracać do tych samych stron, rysować mapy ciała, notować sygnały napięcia, ulgi, złości, zmęczenia, odcięcia czy potrzeby odpoczynku. Możesz otworzyć go po trudnej rozmowie, w dniu przeciążenia, wieczorem, kiedy nie możesz zasnąć, albo wtedy, kiedy po prostu czujesz, że jesteś daleko od siebie.
